Idea to alphabet...Thinking to writing

ถึงแม้วีจะอยู่มัธยมแต่ก็เคยผ่านการรับน้องมาสองครั้งคือตอนม.ต้นกับม.ปลาย

วีอ่านข่าววันนี้ก็ยอมรับว่าตกใจมากและด่าไปหลายประโยค-*-

วีฟังแล้วอึ้ง แค่ให้กินกะปิกับพริกก็ถือว่าโหดแล้วนะเพราะบางคนเกลียดและกินไม่ได้ก็มี

ยิ่งถ้ามีคนเป็นโรคกระเพาะลองคิดดูสิคะว่ามันจะกัดกระเพาะแค่ไหน

แล้วนี่ยังมีการซ้อมอีก วีอยากจะรู้จริงๆว่าเค้าทำเพื่ออะไร?

สอนให้น้องรู้จักยอมรับชะตากรรม?

สอนให้น้องรู้ว่าโลกนี้มันโหดร้ายแค่ไหนเหรอ?

หรือเพื่อแค่สนองความต้องการของพี่ๆกันแน่

การรับน้องสำหรับวีคือให้น้องได้สนิทกับเพื่อนๆและรุ่นพี่ในเวลาอันสั้นให้มากที่สุด ให้น้องได้รู้ถึงกฎข้อบังคับที่'ไม่ควร'ทำโดยเด็ดขาด

สำหรับการรับน้องในโรงเรียนที่วีอยู่ที่วีรู้สึกว่า'ไร้สาระ'ที่สุดคือการที่พี่ๆนอนลงให้น้องเหยียบข้ามไปโดยบอกว่า

'ต้องการให้น้องรู้ว่าพี่ๆยอมเป็นสะพานให้น้องข้ามไปสู่ความสำเร็จ'

วีฟังแล้วก็แบบ...เพื่อ?!  วีก็เข้าใจนะว่าทุกคนโดนปลูกฝังมาว่าต้องดูแลน้องให้ดี แต่นี่มันก็เกินไป

น้องนี่ใคร เรารู้จักมาก่อนรึก็เปล่า ถึงจะบอกว่าน้องรหัสก็ใช่ว่าตัวเราต้องยอมเป็นสะพานให้น้องนี่

ทำไมถึงไม่ช่วยพาน้องข้าม ทำไมต้องเป็นฐาน คนเป็นพี่ควรจะเป็นผู้นำที่ดีให้น้องดูตังหาก

ทุกสถาบันต่างมีวิธีรับน้องที่แตกต่างแต่สมควรจะมีจุดมุ่งหมายเดียวกันคือ'เพื่อน้อง' โรงเรียนของวีแต่ก่อนเคยได้รับน้องสองอาทิตย์แต่ปีนี้เหลือแค่อาทิตย์เดียวเพราะครูทั้งหลายคิดว่ามันไร้สาระ

เหตุผลคืออยู่กันจนเย็น,กักตัวน้องให้อยู่เย็นตามและมัวแต่ไปรับน้องจนเข้าเรียนสาย

วียอมรับเหตุผลข้อหนึ่งและสามแต่ข้อสองวีว่าไม่นะ ไม่น่าจะมีพี่ที่ไหนที่กักตัวน้องไว้(ยกเว้นพวกพี่เ_รๆที่ทำเพื่อสนองความต้องการตัวเองหรือลืมนึกไปว่านั่นเป็นลูกคนอื่นนะ)

เรื่องการว้ากเนี่ยมันก็มี แต่ห้องของวีคือให้ม.6ว้ากม.5ให้ม.4ดู  น้องทำได้ไม่ดีพี่โดน พี่มันแย่ แค่นี้ก็สอนน้องให้ดีไม่ดี(ตอนวันเปิดใจน้องม.4ยอมรับเลยว่าแอบเกลียดพี่ม.6 TwT) 

 และแน่นอนว่าวันรับน้องใหญ่ มีพี่ๆที่จบไปแล้วกลับมา ถ้าพี่ๆม.5,6มาไม่ครบก็โดนลุกนั่งพร้อมกัน น้องๆม.4ถ้าทำไม่ได้อย่างที่คาดหวังกัน พี่โดน...

วีก็โอเคนะเพราะถือว่าน้องเค้ายังใหม่ ไม่ควรจะโดนว่ามาก บางคนก็ยังปรับตัวไม่ได้(แม้ว่าตัววีและเพื่อนๆจะโดนแทน เหอๆ เอาเถอะสมัยวีเป็นม.4พี่ๆเค้าก็โดนแทนแล้วนี่นา)

วีว่าการที่ว่าพี่ให้น้องเห็นได้ผลกว่าการที่ว้ากน้องเองอีก เพราะบางคนเค้าพยายามแล้วแต่คนอื่นไม่เค้าก็จะรู้สึกfail(ขอให้คำปะกิตหน่อยละกัน) แล้วบางทีถึงน้องทำตามที่พี่สั่งแต่เพื่อให้ดูศักดิ์สิทธิ์พี่ๆก็จะขู่/ว่าน้องไว้ก่อน

พูดไปแล้วก็แอบเบื่อกันมั้ยคะเนี่ย^^'

จะว่าไปแล้ววีเองก็รู้สึกแอบเหงาจัง พี่รหัสก็ไม่บอกข่าวคราวมั่งเลย กว่าจะรู้ว่าพี่รหัสตัวเองได้ป็นหลีดคณะก็จากคนอื่น

น้องรหัสก็ดูห่างเหิน(พี่ขอโทษ พี่ผิดเองที่ตื่นเช้าไม่พอไปดูแลแล้วต้องรีบกลับไปเรียนต่อ พี่ผิดเองที่ไม่มีตังค์โทรหาTOT)

เหลือแค่หลานรหัส(ป้ารหัสคนนี้จะเอาความรักมาชดเชยให้หนูแทนตอนรอบพี่รหัสหนูนะคะT^T)

พูดแล้วเศร้า...กระซึกๆ จบเลยดีกว่าแฮะ

อยากจะอัพแต่นึกอะไรมีสาระไม่ค่ิอยออกเลยเอากลอนที่เคยแต่งไว้มาลง^^ 

 

รักเอยไหนเลยจะหวานชื่น
ทุกวันคืนมิได้หวานปานคิดฝัน
อกขมขื่นเมื่อเขาแปรเปลี่ยนพลัน
คงมีวันที่ฉันยืนลุกขึ้นมา

วันใด...วันไหนคือวันนั้น
วันใด...วันที่ฟ้าไร้เมฆา
วันใด...วันที่ใจชื่นอุรา
วันใด...วันที่กายมีคู่เคียง

 

ทำไมแต่งไปรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนอกหักเลยแฮะ=w=  รู้สึกแต่งได้...เอาเป็นว่าพอไหวละกัน จะว่าที่ตัวเองแต่งก็ทำใจไม่ลง- -" แต่รู้สึกแปลกๆโดยเฉพาะกลอนอันแรกท่อนสุดท้าย ไว้แต่งใหม่ได้จะแก้-*- 

 

อุ่นละไม อิ่มอุ่นใจ กรุ่นไอรัก
อุ่นอกนัก ไอรักนี้ ที่เฝ้าหา
อุ่นหัวใจ และอุ่นกาย อุ่นวิญญาณ์
อุ่นทุกครา ทั้งทิวา และราตรี

**************************
อันนี้ค่อยดูเหมือนคนไม่อกหักหน่อย~

 

กลอนสามอันนี้วีแต่งตั้งแต่เมื่อสองสามปีที่แล้วได้มั้ง

ที่อยากเอากลอนมาลงเพราะเผอิญวันนี้วีไปแข่งกลอนสดมาด้วยน่ะค่ะ 

อย่าเพิ่งไปนึกถึงการจับคนมานั่งแล้วพูดโต้ตอบกันเป็นกลอนนะคะ(เพราะตอนแรกวีก็นึกอย่างนั้น ฮะๆ) 

 ของที่โรงเรียนวีคือให้จับกลุ่ม กลุ่มละ3-4คนแล้วจะบอกหัวข้อให้เวลาประมาณแปดนาทีเขียนน่ะค่ะ

หัวข้อที่ไหนคือ

'ราชาเหนือราชัน'   เป็นกลอนสุภาพสองบท

'Xเอ๋ยXXX' (ชื่อโรงเรียนน่ะค่ะ ขอเซ็นเซอร์เดี๋ยววีทำชื่อเสียงโรงเรียนล่ม ; p)  เป็นกลอนดอกสร้อยสองบท(คือจะลงด้วยเอยน่ะค่ะ)

'สักวาครูกลอนสุนทรภู่'   เป็นกลอนสักวา ลงด้วยเอยค่ะ

 

วีว่าสนุกดีค่ะ มีลนบ้างว่าจะหมดเวลาแล้วนึกคำไม่ออก แล้วตอนที่แต่งสุนทรภู่นี่มีเพื่อนผู้ชายเค้ามาดูด้วย

(วีเรียกมาเป็นตัวช่วยเองแหล่ะ)มันพูดมาว่า 'เฒ่าหัวงู' ฮากระจายสิคะ อีกคนในกลุ่มก็ต่อ 'จอมเจ้าชู้'

และแล้ว...ใช้เวลาครู่นึงกว่าจะเรียบเรียงสติสตังค์กันกลับมาแต่งแข่งต่อได้

เดี๋ยวประกาศรางวัลพรุ่งนี้ก็รู้กันว่าวีจะได้มั้ย

(ก็แข่งเล่นๆเอาสนุกด้วยแต่วีก็อยากได้เกียรติบัตรนะเพราะว่าม.6แล้วนี่นา)

วีตัดสินใจตั้งแต่ขึ้นม.6แล้วว่าวีจะพยายามทำกิจกรรมเท่าที่ทำได้เพราะวีอยากทำ ปีนี้เป็นปีสุดท้ายแล้วที่วีจะได้อยู่ในรั้วมัธยม

ยังมีอีกหลายอย่างที่วีอยากทำแต่ก็ทำไม่ได้แล้ว อย่างเช่นการไปแลกเปลี่ยน วีก็เคยสอบได้นะ แต่เผอิญว่ามันยังแพงอยู่วีก็เลยไม่ไป ต่อให้วีสามารถสอบได้ตอนอยู่มหาลัยความรู้สึกมันก็ต้องต่างกันอยู่แล้วด้วย 

ถ้าน้องๆคนไหนยังมีสิ่งที่อยากทำวีแนะนำให้รีบทำซะนะคะ  จะได้ไม่รู้สึกเสียใจอย่างพี่

คุณยังจำได้ไหมว่าวันนี้ของปีที่แล้วคุณคิดอะไร?

 

ยังจำได้ไหมว่าเมื่อปีที่แล้วคุณเคยโกรธใครไว้บ้างและเพราะอะไร?

 

ยังจำได้มั้ยว่าเมื่อก่อนคุณฝันอะไรไว้?

 

จำได้ไหมว่าเวลาถูกพ่อแม่หรือพี่ว่าคุณคิดอะไรอยู่ในใจ?

 

เวลา...ไม่เคยคืนย้อนมา...เหมือนกับที่ความคิดของเราก็ไม่เคยหวนคืน...

 

จะมีสักกี่คนที่พอโตเป็นผู้ใหญ่ ทำงานหาเงินได้แล้วจะกลับมาคิดอย่างจริงจังว่า...ระหว่างที่เราพยายามจะเปลี่ยนตัวเองให้โตนั้น

เราสูญเสียอะไรไปบ้าง?

ความฝันหรือเปล่า?

ของที่เคยอยากได้ อย่างเช่น สมุดภาพการ์ตูนแสนแพง

แต่พอมาตอนนี้กลับคิดว่าก็แค่สมุดภาพเอาเงินไปซื้อเครื่องสำอางค์รึไปเติมเงินคุยกับเพื่อนกับแฟนดีกว่า

วีพอนึกขึ้นมาแบบนี้ก็รู้สึกกลัวนะคะ ถ้าวีเปลี่ยนไปล่ะ วีจะกลายเป็นวีอีกคนไปเลยรึเปล่า ?

มีผู้ใหญ่มากมายที่พอเห็นเด็กทำหรือพูดอะไรที่ขัดกับสมัยตนเองก็นึกค่อนขอดในใจว่า

ทำไมเด็กสมัยนี้ถึงได้เป็นแบบนี้ พ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือ

วีคิดอีกอย่างนะคะ ต่อให้พ่อแม่สั่งสอนดีแค่ไหนแต่ถ้าลูกไม่รักดีก็ไปหมดแหล่ะค่ะ

ผู้ใหญ่ลืมนึกไปหรือเปล่าว่าสมัยที่ตนเป็นวัยรุ่นเคยทำอะไรไว้บ้าง?

ไม่เคยโดดเรียนจริงหรือ?

ไม่เคยลอกการบ้านหรือข้อสอบเลยแน่ใจ?

ไม่เคยหลับในห้องเรียน

แอบเอาขนมกินตอนครูสอน

โดดทำเวร

ล้อเลียน ตั้งฉายาต่างๆให้ครู

แอบอ่านการ์ตูนใต้โต๊ะ

ผู้ใหญ่ผ่านวัยรุ่นมาได้โดยไม่เคยทำสิ่งเหล่านี้จริงๆน่ะเหรอ?

วีจะไม่บอกว่าวีไม่เชื่อ แต่วีจะบอกว่าถึงแม้จะไม่เคยทำแต่ในใจลึกๆต้องเคยอยากแน่ๆ

อย่างน้อยที่สุดเรื่องหลับในห้อง โดดเรียนหลับแอบกินขนมเนี่ยน่าจะเคยกันนะคะ

ปีที่แล้ววีจำได้เลยว่าเป็นปีแห่งความสุขของวีเลย

ได้ทำสิ่งที่ชอบ

ได้เจอกับกลุ่มเพื่อนใหม่ที่เราอยู่ด้วยแล้วมีความสุข

วีจำได้ว่าวีไม่ชอบอาจารย์บางคนเพราะอะไร

วีจำได้ว่าทำไมคะแนนวิชานี้ๆถึงดี ทำไมอันนี้ถึงแย่

วีจำได้ว่าไม่ชอบเพื่อนคนนี้เพราะอะไร

วียังจำได้ว่า...สมัยเด็กๆ วีมีความฝันอะไร

วียังจำได้ว่า วีเคยฝันเฟื่องแค่ไหน

แต่...วีกลับจำไม่ได้เลยว่า...วีได้ทำอะไรหายไปหรือเปล่า...

วีกำลังจะกลายเป็นผู้ใหญ่ที่ลืมวันวานหรือเปล่านะ?